bazı insanlar çıkmaz sokak gibidir.. hapsolursunuz içinde.. sonra boğulursunuz, kaçarsınız, yolun başına gider, başka sokaklara girersiniz.. oyalanırsınız.. umarsınız.. ama yok, o sokak gibisini bulamazsınız işte.. bilemezsiniz neden.. geri dönersiniz, kürkçü dükkanı misali.. belki diğer sokaklar boş geldiğinden, belki gerçekten istediğinizden, belki özlediğinizden, belki alışkanlıktan, belki de sadece meraktan.. dedim ya, bilemezsiniz neden.. böyle insanlar girdi mi hiç hayatınıza?.. kaldınız mı peki orada?.. yoksa bir şekilde başarabildiniz mi sokaktan çıkabilmeyi, sokağın nerede olduğunu unutabilmeyi, çıkarabilmeyi hayatınızdan.. ama ama.. niye çıkarırız insanları hayatımızdan.. hele varsa güzel anılar.. neden bir merhaba denilemeyecek noktaya gelinir.. ve nasıl.. insan insana neden yapar bunu..
bazı insanlar çıkmaz sokak gibidir.. çıkmaz..
ps: neden kürkçü dükkanı denmiş ki? "dışarıda çok üşüdüm, kürklerinle sar, ısıt beni" mi dermiş dükkana geri dönen?

















