ucuncu yilimizi geride biraktik dun. yildonumumuzde gelemedigim, burada olamadigim icin kusura bakma lutfen. bak okudugum kitapta yazdigi gibi bazen hayat;
bb: adada geçirmediğim günlerin intikamını yiyecekleri bozarak alıyorsun, değil mi?
ada: bana bok atma! çöpe yolladığın gıdanın sorumlusu, "ya biterse ve erişemezsem" diye her şeyi fazla fazla almaya yönlendiren adalı psikolojisi olabilir mi, onu düşün.
bu dünyada çocuklar ölüyor.. büyüklerin aslında sahip olmadıkları toprak parçalarına sahip olma iddiaları yüzünden çocuklar ölüyor.. üzgünüz.. ama üzgün olmak yetmez, değil mi ada? bir şeyler yapmak gerekir, değil mi? gönüllü olmak, farkındalık yaratmak ve bağış yapmak mesela..