ada,
bloğuna yazamadım, affet.. ikiyüzkırkbeş gün boyunca her gün yazmışken, kuralı bozdum, biliyorum.. ama aklım kalbim gündemim başka yerlerde, başka şeylerdeydi.. her şey normalmiş, her şey güllük gülistanlıkmış gibi sana yazmak içimden gelmedi, üzgünüm..
olan biteni benim sendeyken izlediklerimden, konuştuklarımdan duydun.. anlamışsındır.. tekrar anlatmayayım. ama hep soruyordun ya "durup durup niye ağlıyorsun" diye, cevap veremiyordum o zaman, şimdi vereyim.. ağladım, ağladık, biz çok ağladık ada. ama acıdan, üzüntüden değil.. en çok mutluluktan ağladık. ve gururdan.. güzel haberler, güzel insanlar gözlerimizi bombadan daha çok yaşarttılar.. mutluydu akıttığımız gözyaşları.. son günlerdeyse ağlamayı bıraktık, fark etmişsindir.. sık sık gülüyoruz; zekasıyla, yaratıcılığıyla, mizah gücüyle savaşanlarla birlikte.. bu işin sonu nereye mi varacak?. bilmiyorum, bilmiyoruz.. sadece inanıyoruz.. birbirimize ve umuda!
ve sana bir teşekkür borçluyum ada.. hengamenin tam orta yerinde yine huzur'um olduğun için..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder