bir kac hafta once yapilmis plan: bu haftasonu adada bir grup arkadasimi agirlayacagim.
gecen hafta guncellenen plan: bu haftasonu egitim icin sehirdisinda olacagim. misafirler ertelendi.
iki gun once degisen plan: egitim sonbahara ertelendi. sadece bu haftasonu olan degil bir dizi egitim topluca ertelendigi icin keyfim kacti. erteledigim bulusmayi yeniden yapmak istemedi canim. yalniz ve kitapli bir haftasonunu yegledim.
bir turlu uyulamayan plan: bugun bir arkadasim adaya gelmeye karar verdi. asagida bir seyler yeriz, dedi. tamam, dedim, kalabalik degil nasil olsa, bir kisiyi kaldirabilirim (son bolumu kendi kendime dedim tabi).
az insani kabul etmeyen plan: arkadasimla bulusmak uzere iskeleye inerken baska bir arkadasim aradi, adaya gelmek uzere olduklarini soyledi, gelmisken goruselim dedi. eyvallah. ayni motorla gelen ve birbirini tanimadan iskele onunde ayri ayri bekleyen insanlari karsiladim, tanistirdim. 6 kisilik bir kahve masasi oldu. guzel de oldu. sonra ekipler dagildi. ben ve bir arkadasim yemek yiyecegimiz yere gittik. masamiza gecerken biri adimla seslendi, sese döndum, bak sen su ise; tum sehir adaya gelmis bugun! isin kotusu, ilk plana gore bu haftasonu misafirim olacak ve fakat benim hafta basinda, haftasonunda egitime gidecegimi soyleyerek erteledigim, ancak egitim ertelenince haber vermedigim davetli grubundan birileri. gel de acikla haydi!
amaan, benim bile kafam karisti yazarken, ne diyecektim ben aslinda? hah sunu diyecektim (yine): hayat, biz planlar yaparken basimizdan gecenlerdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder