240 - Sahiplenmek

bir filmde çıktı karşıma önce (out of africa).. sonra bir kitapta (engereğin gözü, livaneli).. ve son olarak yaşamda..

bir komşum var, bir çift.. sebebini bilmediğim bir şekilde komşu olamadığımız aslında.. yakında taşınıyorlar.. adamı bilmiyorum ama kadının istemeyerek taşındığını biliyorum.. (adadan taşınma işini isteyerek yapan var mıdır ki?!) belli ki üzülüyor.. geçen gün eve dönerken karşılaştığım manzara beni bile üzdü.. içim acıdı.. küçük küçük saksılara ada bahçesindeki çiçeklerden ekmiş.. hepsinden birer tane.. numunelik gibi.. belli ki, taşındığı yere götürecek kendiyle.. yani adayı beraberinde götürmek istiyor.. işte, yaşamın tam ortasında karşıma çıkan sahiplenme örneği buydu..

üst üste geliyorsa "sahiplenme" mesajı evrenden ya da tanrıdan, inandığınız her neyse artık, bir sebebi olmalı mutlaka.. kendi sahiplenme'lerimi düşünmeye başladım.. evet, ben de sahipleniyorum.. en basit örneği ada'ya "adam" demem değil mi? benim yapmaya çalışıyorum onu, bana ait.. adaM, bahçeM, çiçekleriM.. bakalım başka neler var.. insanlar? yok, insanları sahiplenmiyorum (kendim sahiplenilmeyi kabullenmediğim için belki).. ama yaptığım işleri sahipleniyorum mesela.. benim projem, benim vakfım.. iş yaptığım kurumlar için iyi bir şey tabi bu, ama günün sonunda hepsine gereğinden fazla zaman ve emek verdiğim ortaya çıkıyor, fark edince bırakmak zorunluluğu hissediyorum, ve "benim" dediğim şeyi bırakması da üzüyor.. kitaplarımı sahipleniyorum.. hep benimle kalsınlar istiyorum.. kapağını bile açmayacak olsam yine de veremiyorum okumamış olanlara.. bir kaç sene önce, bir süre depovari bir yerde kalmışlardı. kutularcası su yedi ve öldü.. bir yakınımın ölümü gibi bir şeydi benim için.. peki niye?.. alt tarafı bir "eşya".. eşyalara olan tutkumuzu düşünüyorum.. bir kaç aydır düşündüğüm bir şey bu aslında.. doyumsuzluğumuz, tüketiciliğimiz ve sahip olma arzumuz.. sistem ve dişlileri.. ve bizim aciz köleliğimiz.. düşünmeden, sorgulamadan; öyle gördüğümüz için.. dolaplarımız giymediğimiz kıyafetler, ayakkabılarla dolu.. ama yine de yenilerini alıyoruz.. ihtiyacımız olanın çok çok ötesinde.. evlerimiz de öyle, mutfak dolaplarımız da.. sahip olduğumuz eşyalar.. eşyalar..

sahip olmak için çalışıyoruz, çalıştıkça sahip oluyoruz, çalıştıkça daha çok şeye sahip olabileceğimizi anlıyoruz, daha çok şeye sahip oluyoruz.. ve aslında biz hiç bir şeye sahip değiliz. sahip olduklarımız bizim sahibimiz..

bir şey yapmalı!