aylar sonra adayla yalnızız bu gece.. dört gözle bekliyordum, değil mi? mutlu olmam gerekiyor öyleyse. değilim ama! anneyle geçen iki buçuk ayın sonunda ada ve iki adet koltuk değneğiyle başbaşa kaldım. daha ankara'dayken "biraz daha kal burada, tamamen iyileş öyle gidersin adana" demişti, dinlemedim.. dayanamadı ısrarıma, getirdi.. "biraz daha kalayım, tek başına yapamazsın" dedi, "yaparım ben, yalnızlığıma ihtiyacım var artık" dedim, yine benim ısrarımla gitti.. ada mıydı anneme tercih ettiğim yoksa yalnızlığım ya da özgürlüğüm mü, bilmiyorum.. bilmiyorum ve mutsuzum.. söyle bakalım ada, annelik de yapabilir misin?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder