güneşi görünce "d vitaminleri beni çağırıyor, davete icabet etmemek olmaz" diyerek bahçeye atıyorum kendimi; malum kemik kaynatıyorum.. bu öğleden sonra da aynı misyonla yüzüstü uzanmış kitap okuyordum ki, yumuşakça bir varlığın yürüyüş yolu olarak bacağımı seçtiğini fark ettim. önce karınca olduğunu düşündüm, umursamadım; ama hayır, karınca kadar hafif değildi. ne ulan bu, diyerek arkamı dönmemle, yürüyüşçü kertenkelenin bacağımı terk etmesi bir oldu!
şimdi söyleyin bana, hani kertenkeleler insana yaklaşmazdı? ateistler, hadi bunu da açıklayın bakalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder