ada,
uzun zaman şehre gitmeyip, sende kaldığım zaman endişeleniyor arkadaşlarım. "nesi kötü" diyorum; "bunalıma girersin" diyorlar. aslında benimle ilgili değil, kendileriyle ilgili bir şey söylemiş oluyorlar; fark ettin değil mi? çünkü insan kendi nasılsa karşısındakini de öyle değerlendiriyor. uzun süreli yalnızlık onları bunaltacağı için otomatik olarak beni de bunaltacağı çıkarımında bulunuyorlar. benim başka biri olduğum gerçeğini yadsıyarak, hem de beni tanımalarına rağmen.. insan işte.. başkasının hayatını değerlendirirken bile uzaklaşamıyor kendinden.. hep böyle değil miyiz? farklı konularda da, birilerine kızarken, birilerini eleştirirken hatta yargılarken.. hep unutmuyor muyuz karşımızdakinin farklı algıları, duyguları, değerleri, alışkanlıkları olduğunu.. evet ada evet, insan olmak zor iş..
hamiş1: daha önce de yazmıştım; kendiyle baş başa kalmaktan çekinenler, kendi kendine zaman geçiremeyenler adada yaşayamaz.. yapamadığınızı yapabilenlere bok atmayınız lütfen.. (şşşşşş)
hamiş2: yalnız kalmaktan korkmanın ardında yatan sebepler ne ola ki?! (hmmmm)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder