öğle vaktiydi adaya döndüğümde.. kimsecikler yoktu ortalıkta. bakkala uğradım, "bugün bomboş buralar" dedim, "buralar hep boş artık" dedi mustafa.. yürüdüm boş adanın bomboş sokaklarında..
yolun ortasında bir güzele rastladım.. yolun kalanında eşlik etti bana en sevimli halleriyle..
ben bahçeye girmek üzereyken en masum halini takındı, "ne yani, almayacak mısın beni içeri?" dercesine.. açtım bahçe kapısını, benden önce çıktı merdivenleri..
yol arkadaşlığının ev arkadaşlığıyla sonuçlanamayacağını anladı evin kapısında. yiyecek bir şeyler verdim, yedi kapının önünde. yattı kapının önüne. ara ara baktım pencereden, hala yatıyordu. sonra bir baktım pencereden, gitmişti................
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder