bugun sehre gidecektim, egitimim vardi. aksam adaya donmeyecektim cunku yarin sabah erken bir saatte -adadan yetisemeyecek kadar erken- ankara'ya ucacaktim.. her sey planlanmis programlanmisti: bugun egitim arasinda ogle yemeginde bulusulacak arkadas, aksam nerede kalinacagi, ankara'da giyilecekler, ankara'da yapilacaklar (ilk is toplanti, sonra anneyle hasret giderme, arkadasla geceleme, sali gunu kirik ameliyatimi yapan doktorla randevu), sali aksami donus ucagi, kac vapuruyla adaya gecilecegi, her sey her sey planliydi.. bu sabaha kadar.. peki ne mi oldu? simdi nerede miyim? adadayim ve dahi hic cikmadim. basim donuyor ve ben basim donerken dunyanin donusune uyum saglayamiyorum.. neyse, gececek.. gelmek istedigim asıl nokta: gordugunuz gibi egitim de ankara da yalan oldu sonucta. sonucta yine ayni noktaya geldik durduk: hayat biz planlar yaparken basimizdan gecenlerdir!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder