zor bir haftaydı.. 2 seyahat, 3 eğitim, bolca trafik, çokça koşturma: yorgunluk.. sevdiğiniz bir işin sonuna adım adım yaklaşma hali: ağırlık.. uzun zamandır hayatınızda olan bir okulun, veda etmeye hazırlanan size hazırladığı veda: gözyaşı.. bir öğrencinin gözünüzün içine bakarak sorduğu o soru - "neden?": çaresizlik.. ülkenin doğusunda hakkı verilmeyen üniversite öğrencilerinin gözlerindeki ışık: umut.. 168 öğrencinin doldurduğu salonda sadece 3 öğrencinin küçük prens'i okumuş olması: umutsuzluk..
evet, garip bir haftaydı. sonunda ihtiyacım olan tek şey adaydı ve adaya kapanmak... yaptım.
çünkü biliyordum; ada dinlendirir, iyileştirir, hafifletirdi... yaptı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder