114 - Bağımlılık

bugün adada bir bergman filmi izledim. filmde bir ada vardı; hem benzeyen benim adama hem benzemeyen. (kozalaklar vardı, ıssızlık, sessizlik, buğu, vapur sesleri, hayvanlar, soğuk hava evlerin dışında, sıcak atmosfer evlerin içinde.. aynı benim adam gibi. ama araba vardı, mutsuz insanlar, kötülük vardı; neyse bunlar konu dışı.) sonra o adada bir adam vardı. adaya kaçan, yalnızlığa, yalnızlığına.. sonra bir kadın geldi filme. daha da sonra kadın adamın adadaki evine geldi. adamla kadın adada yaşamaya başladılar. gel zaman git zaman, ilişki çürüdü. kadına şöyle dedi adalı adam: özgür olmak istiyorum, yalnızlığımı geri istiyorum.

ah! içim acıdı. acıdı çünkü anladım adamı. çünkü bir adada yalnız olmak, "ada yalnızlığı" başka türlü bir yalnızlıktı ve feci halde bağımlılık yaratıyordu. tehlikeliydi ve farkındaydım-farkındayım. (adamın yalnızlık bağımlılığından başka gerekçeleri/sorunları da vardı elbet ama onları da yazarsam filmi izlemezsiniz, ustaya haksızlık olur.)