mevlana'yı hatırlıyorsunuz evdeki.. konya'dan getirmiştim aylar önce.. dün arkadaşlarım şems'i getirdiler yanına.. duvara asılmayı bekliyor.. yeri belli.. bir arada durmayacaklar.. biraz uzak olacaklar birbirlerinden ama birbirlerine doğru.. (zaten bazı ruhlar için fiziksel yakınlık gerekli değildir; ruhları yanyanadır onların..)
dün şems geldi eve..
mevlana önce gelmişti..
bugün bir misafir geldi adaya, ne benim ne adanın daha önce tanışmadığımız..
hep büyüleyici gelmiştir bana mevlana-şems arasındaki muhabbet.. hem aralarındaki muhabbet, hem de günlerce aralıksız muhabbet edebilme hali..
bugün bir misafir geldi adaya.. derinlikli biri..
arkadaşlarım dünden gelmişti.. derinlerini bildiğim..
muhabbet ettik biz.. içten..
içsel muhabbetleri hatırlatan konulardan..
muhabbetle..
şükür!
gitti misafirler.. biri öğleden sonra, üçü akşam..
biz kaldık yine başbaşa.. ada, mevlana, ben.. şimdi bir de şems..
tavsiye üzerine bir film izledik misafirlerimizi uğurladıktan sonra.. (mevlana ve şems muhtemeldir ki, izliyor görünüp izlemiyorlardı ruhsal muhabbetlerde erirken.)
başında "amaan geyik bir kişisel gelişim filmi" dedim, "karate kid'in jimnastik kid versiyonu yahu bu".. (ki karate kid'in hayatımdaki anlamı büyüktür: biz çocukken benden bir buçuk yaş büyük olan abimin izleyip izleyip öğrendiği hareketleri üstümde denemeye kalktığı filmdir kendisi.)
izlemeye devam ettim.. muhteşem bir film değil.. muhteşem olan hikmet.. kısacık bir süre yetti bu filmi neden şimdi, bugün izliyor olduğumu anlamaya..
şükür!
ve ben şu an bunları yazıyorsam, ve siz şu an bunu okuyorsanız belki sizin de ihtiyacınız var izlemeye.. belki sadece filmdeki tek bir cümle için.. belki o zaman bu zaman.. belki, sizin de izlemeye ihtiyacınız olduğu için bugün bu filmi izledim ben ve bugünün blog yazısında adı geçti: peaceful warrior.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder