Adaya taşınma fikri kulağa hoş gelir, evet; ama her duyana o kadar hoş gelmez! Ailenizin kulağına mesela..
_Nee, ada mı? Şaka yapıyorsun herhalde!
_Koca İstanbul'da başka yer bulamadın mı?
_Depreme yakın olmak için mi?
_Ada ha! Hem de bir başına! Üstüme iyilik sağlık.
_Saçmalıyorsun.
_Kışın donarsın.
_Nasıl gelip gideceksin?
_Bizim buradaki emlakçılara gittim bugün, çok güzel evler varmış, gel de bir bakalım.
Böyle sürer gider bunlar.. Bir taraftan da bilirler ne söyleseler kararınızı değiştiremeyeceklerini.. Değiştirmedim.. Ama motivasyonumu düşürmemeleri için hazırlık sürecinden mümkün olduğunca uzak tuttum onları.. Taşınırken bile gelmelerine izin vermedim. Olumsuz hiç bir şeyi söylemedim taşınana kadar. Taşındıktan sonra, eninde sonunda geldikleri zaman şok etkisi yaratmamak için tek tek ortaya çıkardım gerçekleri, alıştıra alıştıra:
_Şey, ev iskeleye biraz uzak. Ama yol çok keyifli.
_Çevrede kalan çok yok; böylesi daha güzel ama, ses gürültü yok..
Endişeli bekleyişleri bugün sona erdi; ve ablalarım (benim küçük annelerim) bugün durum tespiti ziyaretine geldi! Sonuç ne mi oldu? Ada yardım etti bana! Yazdan kalma bir pazar olduğu için tıklım tıklımdı. Bir dolu insan.. Hareket, ses, cıvıltı.. Neredeyse trafik yaratan faytonlar.. Yani izole bir durum çıkmadı karşılarına. Evet, ada yardım etti bana! Öyle güzeldi ki bugün hava, manzaram, bahçem; vapurun süresini, gelirken ne kadar yürüdüklerini bile unuttular. Sözün özü; adayla birlikte ilk sınavımızı geçtik biz bugün. Darısı ana sınavın başına!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder