adanın mezarlığı, adanın en güzel manzaralarından birine sahip. geçen gün iki kadın geçiyordu önünden ve konuşuyorlardı:
_buraya mezarlık yapılmaz ki, başka yere taşımalılar.
_baksana, tam karşısında da ev var. güzelim eve yazık olmuş.
ben aksini düşünüyorum. güzelim eve yazık olmamış; bilakis güzelim evde yaşayanlar çok şanslı.. sürekli hatırlıyorlar hayatın gelip geçiciliğini, kısalığını.. kederin, kaygıların, korkuların arkasına saklanmanın yersizliğini.. insan ayrımı yapmanın saçmalığını.. (hayır, beni o leş kokulu amelenin yanına gömmeyin. yanımda gömülenlere dikkat edin, aman bir türbanlıyla komşu olmayayım.) maddeye sıkı sıkıya sarılmanın komikliğini.. (aah, mezara eşyaları, evleri, arabaları sokabilseler ne hoş olacaktı, değil mi?)
son bir şey: hayallerinizi ertelediğiniz o "bir gün" var ya; işte o gün hiç gelmeyebilir.
iyi bayramlar efendim, iyi yaşamalar..
hamiş: boş yer var mıdır acaba? şöyle en sevdiğim manzaraya karşı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder