391 - Ve rehavet devri biter

ada,

sende olmak, seninle zaman geçirmek, dinginliğine sığınmak, huzurunu solumak, stresten ve bir şeylere yetişme telaşından uzak sevdiğim şeyleri yapmak çok güzel.. ama bilmem farkında mısın, tam dört aydır çalışmıyorum ben. öğrencilikten itibaren kendi ayakları üstünde durmuş bir yetişkin için hayli uzun ve zorlayıcı bir süre.. fakat yapabileceğim bir şey yoktu.. yaz başında, son danışmanlık işimi içime sinmediği için bırakmıştım. sadece eğitimlere odaklanmıştım ve öyle devam etmek istiyordum. gel gör ki..............
bacağım değil, hayatım kırıldı benim, dedim ilk aylar sık sık.. doğruydu.. yalnız yaşayamıyordum çünkü zorunluluk hariç ayağa kalkmam yasaktı.. evimde kalamıyordum çünkü sende yaşıyordum (acil bir durumda doktora yetişemeyeceğim bir adada yani).. işimi yapamıyordum çünkü eğitmenlik tüm gün ayakta durmayı gerektiriyordu ve mevcut durumda mümkün değildi bu..
işe dönmek için değnekten kurtulmayı bekliyordum.. ama hayır, yeter artık. tam olarak iyileşmemiş olsam da yeter. artık üretmem, yeniden işe yaramam lazım.. ayrıca, huzurumuzu muhafaza etmek ve birlikte kalmaya devam edebilmek için de ihtiyacımız var benim çalışmama.. anlayacağın, bitti ada.. şehre gidiyorum birazdan.. toplantılar, eğitimler.. git gel yapamam, kusura bakma.. bir kaç gün yokum, bekleme.. (ve lütfen dua et benim için.)

bb

hamiş: aklıma takıldı yazarken: neden yetişkin deniyor? nereye yetişiyoruz? hem, yetişmedim ki daha ben.