hizli olmakla ovunurdum.. bir seye yetisecek olmasam bile hizla calismak, hizla yemek, hizla yurumek.. hele yurumek.. arkadaslarim kizardi birlikte yururken, "kosmasan".. ben soylenirdim onlara, "ne olur biraz daha hizli yurusen"..
daha once bir kac kez yazmis olmaliyim adanin bana yavaslamayi ogrettigini.. ogrenememistim tam olarak. yargilamamaya calissam bile ozellikle agir, yavas insanlara tahammul edemiyordum.. peki simdi ne oluyor? yanimdakiler bana tahammul ediyor.. onlar benim hizima daha dogrusu yavasligima uyum sagliyor.. ben kendime tahammul edebiliyor muyum? muamma.. az once iskeleye yururken ne kadar surdugunu anlamak icin zaman tutmus olmam edemedigimi gosteriyor sanki.. ne kadar mi? eskiden 16-17 dakikada yurudugum yolu bugun tam 27 dakikada yurumusum.. hem de kendimi zorlamama ragmen..
ada: "magrur olma padisahim, senden buyuk allah var!"
bb: eyvallah!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder